the one with all the time-wasting

dziękujemy za uwagę

2011-03-31T22:11:00.000+02:00

Nie oglądam już seriali, przez co nijak nie mogę już pisać tego bloga. Nie udało się naprawić usterki, nastąpiła awaria sprzętu. Akcja serwisowa zakończyła się kompletnym niepowodzeniem. Defekt pozostanie już na zawsze. Spróbuję wyjaśnić, na czym polega problem.

Nie chce mi się. Nie chce mi się patrzeć na skaczące po ekranie pod aplauz oklasków z playbacku kukły. Nie chce mi się śledzić miłosnych dramatów, życiowych rozterek, zdrowotnych komplikacji, policyjnych pościgów.
Na wspomnienie pragnienia, by być jak główna bohaterka serialu, oblewa mnie rumieniec wstydu.
Tak wiem, że nie trzeba się babrać w plastikowych popłuczynach. Są seriale HBO, jest nieśmiertelny Seinfeld i wiele innych seriali, mających miano odcinkowych filmów na poziomie, klasyków gatunku i formy. Ale już nie. Odpalanie najnowszego odcinka wyszło mi z nawyku, zaczepianie oka na migających między kanałami bieżących perypetiach znanych postaci przestało być przyjemnością. Nie, nie będę teraz chodzić do opery i do teatru. Po prostu popkultura nie mieni się już różnymi barwami kiczu, a zajeżdża smrodem odgrzewanego przez trzy dni z rzędu tego samego obiadu.
Kończę z serialami i z tym blogiem. To tylko formalność, ciche do widzenia. Mam nadzieję, że długie milczenie przykryło już kurzem poprzednie wpisy. To jest tylko post scriptum z usprawiedliwieniem obecności.

Myślę, że spotkamy się jeszcze w innych okolicznościach.

najświeższa informacja: jest zwiastun kolejnego odcinka bloga

2010-12-05T21:28:00.000+01:00

Przerwa w transmisji spowodowana była nieznanego pochodzenia niechęcią do oglądania seriali. Autorka próbuje znaleźć uzasadnienie dla tego stanu rzeczy i już zajęła się naprawą usterki. Wiadomo już na szczęście, czemu poświęcony będzie następny wpis. Pozostaje tylko cierpliwie czekać i wierzyć, że napisze coś fajnego a nie całkiem całkiem, gdyż akcja, przyznajmy, przestała być ostatnimi czasy wartka...
http://www.youtube.com/watch?v=i8StRAJCork&feature=related

czy się opłaca...?

2010-09-13T00:03:00.003+02:00

W żadnym wypadku nie nazwałabym siebie optymistką, umiarkowaną pesymistką ewentualnie. Bohaterkę serialu „Samantha who?” nazwałabym natomiast beznadziejną optymistką. Ulega wypadkowi, zapada w śpiączkę na osiem dni, po czym budzi się z amnezją. Poznaje na nowo ludzi ze swojego życia i stara się przypomnieć sobie przeszłość. W przebłyskach świadomości powracają do niej dawne zdarzenia, z których wynika, że była osobą egoistyczną, pozbawioną skrupułów, niewdzięczną, okrutną, no taką, którą powszechnie uznaje się za ZŁĄ. Postanawia całkowicie odmienić siebie i swoje życie. Naprawić swoje stosunki z rodziną, zacząć naprawdę dbać o przyjaciół i zrekompensować byłemu chłopakowi męki, które mu zafundowała w czasie trwania związku. Chce czynić dobro i spełniać swoje marzenia. I dlatego nazywam ją beznadziejną optymistką. Chociaż próbuje się zmienić, to lata bycia jędzą niestety odcisnęły swe piętno na jej osobowości. Samantha wciąż myśli głównie o sobie, stare nawyki i wrodzone cechy często przejmują dowodzenie nad wolą bycia lepszym. Okazuje się, że nie tak łatwo jest przestać myśleć tylko o sobie. Chociaż w nowej wersji siebie potrafi dostrzec swe błędy i za nie przeprosić – to jest ludzkie. Kosmiczne jest natomiast to, że przez rok nie ma pracy, a mimo to ma za co opłacać swój apartament w centrum Chicago...
Samantha nie odmieniła diametralnie swego życia, bo nie da się wymazać przeszłości, nawet jeśli się jej nie pamięta. Zmieniła trochę siebie i swoje decyzje tak, aby jej się to życie podobało. Oczywiście na koniec wszystko układa się szczęśliwie – dostaje wymarzoną pracę i mężczyznę, z którym bujała się przez dwie serie. Ciekawe jest jednak to, że będąc jędzą doszłaby do tego o wiele szybciej. Wcześniej po trupach szła do celu, nie zważając na konsekwencje knutych przez siebie intryg, (jędze chyba się nimi nie przejmują, bo mogą zrobić kolejny wykręt i konsekwencji uniknąć). I miała wszystko. Jako osoba dobra najpierw musiała doznać wielu przykrości, kilku niepowodzeń, pocierpieć trochę, tak jak kiedyś inni cierpieli przez nią. W każdym razie zajęło jej to o wiele więcej czasu i zachodu. Dziwne...

oglądać wakacyjne powtórki, żeby nie meczyć sobie główki

2010-08-22T16:57:00.013+02:00

Niedzielne popołudnie,90210 na Fox Life, K. na kanapie, ja piętro niżej, na podłodze. Gorąc.

(...)
JA: To co on sobie myśli, jak mu pod nos jajecznicę podstawiam?
K.: Dobre jajka.
JA: I nie rozumie, że ja właśnie jemu te jajka chcę smażyć?
K.: Ponoć nie. Występują u nich proste reakcje i reagują na proste komendy. Ostatnio H. mi powiedział, że nie ma nawet "znaczących spojrzeń", po których my zwykle orientujemy się, że coś z tego będzie...
JA: A zobacz, Navid ugania się za Adrianną, chociaż cały czas go w konia robi. Taki romantyk z niego, tak walczy o nią...
K.: Wyłącz to gówno, bo ci obraz rzeczywistości wypacza.
JA: ...nom.

wakacje w californii

2010-07-01T22:18:00.002+02:00

A co by było jakbym powiedziała, że serial The Hills nie jest głupi i ulegam ściekającej z ekranu próżności opakowanej w połyskujący papier w postaci modnych ciuchów i dobrej muzyki? Czy to znaczy, że ja jestem głupia, bo oglądam bandę rozwydrzonych dziewczyn, które codziennie jadają w innej restauracji, a wieczorami wychodzą do najpopularniejszych klubów? Przecież nie, przecież wiem, że to kretynki. Ale wiem też, że serial idiotyczny nie jest. Więcej – całe serialowe imperium rozrywkowe (samo The Hills jest spin offem Laguna Beach, a The City spin offem The Hills i tak dalej...), które powstało wokół pięknych, znanych tylko z tego, że są boagci, jest dowodem na to, że pomysł na serial jest bardzo sprytny. On po prostu kusi ludzi, pokazując im życie, jakiego nigdy nie doświadczą. Mogę sobie wyobrazić, że moim obowiązkiem na nadchodzący dzień jest znalezienie sukienki na zbliżającą się wieczorną imprezę. Widzę bardzo dokładnie, jak wchodzę do najdroższego butiku w Hollywood i wybieram kreacje, nie patrząc na metki z cenami. Zabieram też ze sobą swoje przyjaciółki, aby w między czasie opowiedzieć im o moich aktualnych rozterkach sercowych. W tle przygrywa nam ... a niech będzie The Strokes. A teraz otwieram oczy i wracam na swoją planetę. I widzę w tym wszystkim jakieś ziarnko prawdy. Dziewczyny zawsze będą rozmawiać o chłopcach i chodzić na zakupy. Będą tych chłopców przeżywać i analizować wszystko, co powiedzieli i będą chciały wyglądać ładnie, kiedy ich następnym razem zobaczą. Co z tego, że na zakupach w centrach handlowych będą przepychać się między dziećmi z lodami rozpuszczającymi im się w dłoni i spływającymi po całej ręce aż do samej ziemi i całą bandą reszty śmiertelników. Inne opakowanie. Papier się nie mieni odblaskowymi brylancikami, a w tle słychać Beatę Kozidrak w eremefce...

w telewizji o telewizji - 30 Rock

2010-04-30T15:53:00.002+02:00

W jednym z odcinków Seinfelda George Costanza wpada na pomysł, który ma przysporzyć mu sławy i fortuny. Ten pomysł to mianowicie realizacja serialu o niczym. Zainspirowany życiem swoim i swoich przyjaciół udaje się z Jerrym do zarządu NBC na negocjacje. Paradoksalnie nie udaje im się przekonać stacji do przyjęcia scenariusza...
Jerry Seinfeld we własnej osobie pojawia się w 30 Rock, aby rozwiązać pewne niezałatwione sprawy w NBC. Występuje, grając siebie, grającego siebie w Seinfeldzie. Producentka i scenarzystka serialu 30 Rock też gra w nim jednocześnie główną rolę(Tina Fey zmieniła sobie ekranowe imię i nazwisko na Liz Lemon).Tak sobie siedziałam i zdawałam sprawę z tych drobnych podobieństw i już wiem, dlaczego tak bardzo polubiłam 30 Rock. Bo trzeba powiedzieć, że oglądam 30 Rock ciągiem, odpalam jeden odcinek od poprzedniego i cieszę się i śmieje tym bardziej, że wyszły już cztery serie, a ja jestem dopiero na drugiej.
Mam niewysłowioną słabość do takich niezdar życiowych. Jakąkolwiek cechą nieudolności by się postać nie odznaczała, znajdę w sobie odbicie tej cechy... Bo niestety jak idę ulicą i ludzie się na mnie patrzą albo wydaje mi się, że patrzą, to według mnie przyczyną może być jedynie albo jakaś ogromna plama na bluzce albo coś dziwnego i niezidentyfikowanego na twarzy... Żeby było jasne – nie chodzi mi o nieudacznictwo życiowe, nie nie nie. Co z tego, że Liz Lemon kupuje suknię ślubną, bo jest na wyprzedaży, a nie dlatego, że ma wziąć ślub, co z tego, że może czasami upije się sama w domu, co z tego, że koledzy w pracy się z niej śmieją, jak zakładała seksowną kieckę. Co z tego wszystkiego skoro zdobyła nagrodę Emmy za swój program rozrywkowy, skoro pozwala sobie zjeść 5 pączków na śniadanie, skoro ma tak zdrowy dystans do siebie, że przez większość czasu ma jednak dobry humor i dba o swoich przyjaciół, odznaczających się jeszcze większymi odchyleniami od normy niż ona sama. Na przykład Kenneth Parcell, ale jego już trzeba zobaczyć, bo nie da się go opisać.

czasami nawet serial nie cieszy

2010-04-07T20:44:00.009+02:00

Zastanawiam się nad tytułem, myślę nad najnowszymi odcinkami, które mogły się pojawić od zeszłego tygodnia. Znajduje video, które ostatecznie może mnie zadowolić albo choć na chwilę w siebie wciągnąć, ale przerywam po pięciu minutach, bo nie spełnia moich oczekiwań. Zastanawiam się , czy jeszcze kiedykolwiek powrócę do tego serialu, skoro teraz tak ewidentnie mnie zawiódł i rozczarował. Pewnie powrócę, ale zadra pozostanie i będzie się drażnić przy każdym głupim zwrocie uczuciowej akcji męsko-damskiej, który wcześniej był rozkosznie kiczowaty i atrakcyjny. Pewnie powrócę, ale teraz jedyne, co mogę zrobić, jedyne co mnie ukoi, to telewizja. Nie wymaga skupienia na jednym jej programie ani kanale, nie żąda, żebym się angażowała. Mogę po niej skakać, zajeżdżając ją szybkim tempem zmieniania stacji. Rozpędzam się, aby zahamować z piskiem, przy intrygującym strzępie twarzy, części ubrania, koloru, który niesie obietnice zapomnienia. Bo chodzi o to, żeby się ogłupić, ogłuszyć i nie myśleć o powodzie, dla którego się to robi. Bo powód się telepie po mózgu, uderza mocno o jego ściany, wiec pstrykam. Różowy – stop. Obietnica wciągającej rozrywki na niskim poziomie. Jednak zatrzymuję się tylko na chwilę, aby znów nabrać rozpędu, bo emocje są zmienne. Sentymentalny beż – stop. Może przypomni coś dobrego i ważnego i umniejszy znaczenie powodu. Twarz znanego przystojnego aktora – stop. Wyłączam silnik, zaciągam ręczny. Kostiumowy film, zero związku z teraźniejszością. Odpocznę sobie chwilkę.

Dziękuję A. za rysunek. Więcej jej komiksów na www.paplalala.digart.pl

Ona + On = WNM, czyli tvn zapowiedział nową serię Kasi i Tomka

2010-03-19T20:31:00.002+01:00

Popsuła się sofa z ikei.

Ona: No kurczę, chyba trzeba to jakoś naprawić. Pamiętasz jak kupiliśmy zestaw narzędzi, tych takich ładnych, z niebieskimi uchwytami, może byśmy ich teraz użyli. Ty kupowałeś wtedy ten dynks, co się do czegoś przyczepia i można coś na tym powiesić. Pamiętasz? I te narzędzia tak nawet kolorystycznie do naszej sofy pasują. A w ogóle to sobie pomyślałam, że moglibyśmy w końcu takie duże, prawdziwe łóżko kupić, z drewnianą ramą i nową pościel do tego... Wiesz jakby to ulepszyło nasze bara bara! To nawet lepiej, w takim razie, że ta sofa w końcu nam kipła, wiesz.

On: Nie będę nic naprawiał, bo od tego są ludzie. Ludzie, którzy się tym zajmują i za to pieniądze biorą. Nie będę się w jakiegoś złotą rączkę bawił, daj spokój. A nowego łóżka nie kupimy, bo te twoje czeki trzeba najpierw spłacić. Kto to widział czeki sobie na prawo i lewo wystawiać. A naszemu bara bara nic nie dolega.

Ona: Czy ty mnie zdradzasz?

Ja: Może być głupie, nieżyciowe i przesadzone. Jest śmiesznie, ładnie, eksperymentalnie. Nie często udaje się trzy zawrzeć w jednym, a zazwyczaj to trzy z różnych worków: głupie, nieżyciowe tak mocno, że nawet ładnie tego nie ratuje (Teraz albo nigdy – nazywam się przykład).

za chwilę dalszy ciąg programu

2010-03-12T09:17:00.015+01:00

Aby umilić państwu oczekiwanie zapraszam do kącika melomana, gdzie czeka na państwa dawka muzycznego orzeźwienia z najwyższej półki, związana ze sferą kultury, której w tym programie powięcamy najwięcej czasu.

Dla urozmaicenia co z zupełnie innej beczki:

Na zakończenie mały quiz: Z jakiego serialu pochodzi ta piosenka?

ps. Wiem ,że jest dużo nowych, o któych można napisać (klub szalonych dziewic - dno, usta usta - lepiej, hotel 52 - nie moja stylistyka) i napisze, może nie na dniach, ale wkrótce.
ps2. A jakby brakowało pomysłu na marnowanie czasu, to ja teraz oglądam Kasię i Tomka.

a właśnie, że tak

2010-02-17T13:44:00.004+01:00

Polacy uwielbiają opery mydlane. Pierwszą telenowelą, która rozpętała serialowe szaleństwo, jest „Niewolnica Isaura”, o imię której poszerzył się polski kalendarz imieninowy. W blasku słońca i egzotyki bijących z ekranu, rodziły się malutkie Izaury. Następnym etapem był pierwszy polski soap „W labiryncie”. Nie lada to było wydarzenie. Jeszcze nie dla mnie, ale z pewnością dla seniorów narodu. Ja na zbuntowaną córkę Marka Kondrata patrzyłam jak na nieznanego pochodzenia dziwoląga i pytałam:
„Mamo, czemu ta dziewczynka nie ma włosów po jednej stronie głowy?”.
Mama natomiast śledziła przygody bohaterów również na papierze. Odstawiła jednak lekturę na półkę kredensu, gdzie kurzy się do dziś, bo nadeszła era „Dynastii”. Rozmiary epidemii nie osiągnęły takich rozmiarów jak w Stanach Zjednoczonych, gdzie po głosowaniu telewidzów scenarzyści zadecydowali, że bohater gej zakocha się w kobiecie.
I zbliżamy się do dwóch hegemonów ekranowych naszych czasów. Idą łeb w łeb, bo widzowie wciąż nie mogą zdecydować, czy wolą swojskość własnego podwórka, czy zniewalający blichtr zza oceanu. „Klan” – powtórka z rozrywki twórców „W labiryncie” i „Moda na sukces” – bezkonkurencyjny zwycięzca w kategorii największej ilości odcinków ever. Tasiemiec ciągnie się już tak długo, że nawet ci, którzy nim gardzą, wiedzą, kim jest Rich (weteran, który przetrwał nie tylko wszystkie kataklizmy, ale podołał również typowym serialowym przeciwnościom losu – kazirodcze związki, zaginione dzieci, śpiączki itp.).
Pośród tego kolorowego krajobrazu pozostaje mi jedynie odwrócić zamaszyście głowę, rozrzucając dookoła burzę sztywnych loków i patrzeć usilnie w przyszłość (smell the fart technique), zaciskając usta w poczuciu dumy nad rozwojem gatunku w moim własnym kraju.

ps. O ciekawostkach telewizyjnych można poczytać w książce Wiesława Godzica "30 najważniejszych programów tv w Polsce"

i'm going slightly mad/sesssja

2010-02-03T21:52:00.002+01:00

QUESTION: Co jest lepsze: ołówek automatyczny czy klasyczny ołówek drewniany?

i reject reality/podróż sentymentalna

2010-01-24T22:40:00.010+01:00

- To jest właśnie niesamowite. My siedzimy sobie tutaj i ich oglądamy w lustrzanych niemal pozycjach, podczas gdy oni oglądają swój serial, naśladując bohaterów z niego w swoim życiu – założyła ręcę i ze skupieniem patrzyłą na ekran.
- Wytrzyj się, masz sos na brodzie...
Przetarła się nadgarstkiem.
- W ogóle nie widzicie, czego tu doświadczamy. To jest jakieś totalne przenikanie. Nie zauważacie tego podobieństwa? - ręcę zgięły się w łokaciach i zaczęły wywijajać dłońmi.
- Zauważałabym jakbym była w sytuacji analogicznej do joey plus dawson albo joey plus pacey. Póki co jestem w sytuacji joey bez nikogo, dlatego siedzę tu i ich oglądam. A właściwie to już wolę być jen bez nikogo, bo ona ma jakiś charakter i nie stroi co chwila min jakby jej nie smakowało papu - wywróciła oczami i ledwo słyszalnie prychnęła nosem.
- Czy wy naprawdę analizujecie serial, którego akcja zależy od tego, czy któraś z tych młodych gwiazdek hollywood dostała robotę w jakiejś innej bajce dla nastolatków, skutkiem czego scenarzysta łamie głównemu bohaterowi serce i to na dodatek na koniec serii, coby zaprosić na dalszy ciąg programu. Weźcie przestańcie - B. chciał zaniechać dyskusji, więc wyciągnął wygodniej nogi i odsunął od siebie talerz po gołąbkach.
- To dopiero czołówka, uspokój się.
I don’t wanna wait for our lives to be over and I want to know right now what will it be

miasto kocic...

2010-01-05T21:59:00.008+01:00

Nie mogę znaleźć wolnej chwili na marnowanie czasu, ale gdy obejrzałam zwiastun nowego serialu z Courtney Cox uległam pokusie i obejrzałam wszystkie dziesięć wyemitowanych do tej pory odcinków. Nie dla samej Courtney, ale dla Monica. Chciałam zobaczyć, jak tym razem poradzi sobie bez Chandler'a (nie polubiłyśmy się w "Dirt"). Serial jest komediowy, więc ma duże szanse na sukces. Postaci komiczne wychodzą jej najlepiej, jak na przyklad w "Krzyku".

"Cougar town" opowiada o rozwódce zbliżającej się do czterdziestki, zajmującej się synem, byłym mężem,przyjaciółkami i agencją nieruchomości. Kiedy poczuła sapanie samotnej starości na karku, postanowiła ruszyć na podbój randkowego i imprezowego świata. Wczesna ciąża uniemożliwiła jej szaleństwa młodości, więc wszystko, czego doświadcza jest dla niej nowością. Courtney (nawet nie zapamiętałam imienia bohaterki...) wcale nie potrafi odnaleźć równowagi pomiędzy byciem dorosłą kobietą a zachowywaniem się jak nastolatka na początku swojej imprezowo-alkoholowej kariery. Nie liczcie również, że będziecie się pokładać ze śmiechu. Nawet iskra z dawnego błysku Monica nie jest w stanie zaprószyć ognia śmiesznych dialogów.

Mimo to obejrzałam każdy odcinek od początku do końca, bo serial jest skierowany do kobiet (w każdym wieku) i próbuje coś o tych kobietach światu opowiedzieć. Kobiety wariują na myśl o tym, że nie znajdą mężczyzny. Czepiają się wszelkich sposobów, żeby mężczyznę zdobyć: flirt, podryw, obojetność, pochłenięcie pracą. Empirycznie nie jestem w stanie tego jeszcze dowieść, gdyż granicznego wieku przez jakiś czas jeszcze nie osiągnę. Z tego, co wiem kobieta woli mieć mężczyznę niż go nie mieć, więc zawsze interesującym będzie podglądanie, jak inna kobieta się o niego stara.

jak się natknęłam na artykuł

2009-12-22T01:01:00.003+01:00

Za górami za lasami żyła sobie pewna kobieta. Była nauczycielką języka polskiego. Zależało jej, aby uczniowie z jej lekcji wychodzili w świat uzbrojeni w wiedzę o historii polskiej literatury i w polszczyznę poprawną jak brzytwa. Aby to osiągnąć potrafiła nocami sprawdzać kartkówki i klasówki, których robiła bez liku, mimo protestów rodziców zaalarmowanych groźbą przeuczenia, wiszącą nad ich pociechami. W noce te na paluszkach biegała do kuchni, aby napełniać kolejne kubki herbaty. Po drodze mijała regał zastawiony płytami dvd jej ulubionych seriali. Kolekcjonerką była sumienną. Jeżeli już nagrywała, to wszystkie sezony, tak że drzwiczki szafek ledwo domykały się pod naporem zapisanych odcinków. Była dumna ze swego zbioru. Często jedno spojrzenie na zapełnione półki wystarczyło, aby na zmęczonej twarzy pojawił się nieśmiały uśmiech. Ach te wspomnienia... Nigdy nie zapomni jak aktorzy z „Mody na sukces” namówili ją do nauki języka angielskiego. Dzięki temu mogła napisać list do Johna Forsyte’a z „Dynastii”. Bezbłędna znajomość akcji, a także kulis seriali takich jak „Ostry dyżur” i „Słoneczny patrol” zapewniły jej stanowisko w czasopiśmie „Świat seriali”. Była wdzięczna losowi za taką okazję, bo nie każdy może w pracy realizować swoje pasje. Zawistni myśleli, że gdyby miała męża i dzieci, nie miałabym czasu na siedzenie przed telewizorem.
Prawda była taka, że oglądanie seriali sprawiało jej wielką przyjemność i była tak wykwintnym ich znawcą, że potrafiła dostrzec każdy smaczny szczegół, co gwarantowało jeszcze większą radość.
Gdyby każdemu napisano taki sam scenariusz, nikt nie chciałby życia oglądać. Pani od seriali gra swoją rólkę.

O prawdziwej "Pani od seriali" przeczytałam w jednym z kwietniowych numerów "Wysokich obcasów". Artykuł Joanny Sokolińskiej można przeczytać tu: http://www.wysokieobcasy.pl/wysokie-obcasy/1,53581,6499993,Pani_od_seriali.html

mogę się wytłumaczyć

2009-12-21T17:22:00.007+01:00

Zgłosiłam, całkiem przypadkiem z nadarzającej się okazji skorzystawszy (chciałam sprawdzić horoskop na onecie), bloga do konkursu blog roku. Nie kierowała mną próżność ani nadzieja na zwycięstwo. Zaraz po zgłoszeniu adres bloga widniał sobie na stronie konkursu, dostępny dla szerszej rzeszy odbiorców. Pomyślałam sobie, że może jakiś przypadkowy gość wstąpi i zajrzy i postanowi zajrzeć jeszcze z raz lub dwa w niedalekiej przyszłości, jeśli by się gościowi spodobało to, co ujrzał. To był jedyny motyw dla popełnionego czynu.

co teraz będzie?

2009-12-17T21:18:00.016+01:00

http://www.youtube.com/watch?v=Y-jvB6UQfVo&feature=related

Znowu mi to zrobili. Producenci z amerykańskich stacji telewizyjnych nawet nie raczą poświęcić jednej minuty na zastanowienie się, że ktoś nie mieszkający w Stanach Zjednoczonych może czekać na kolejny odcinek Gossip Girl. Robią przerwę w serii właśnie wtedy, kiedy serial po okresie mydlenia fanom oczu pseudokłótniami i bezpłodnymi dłużyznami rozmów jak róża kwitnie dramatami, tajemnicami i zdradami.
Ponoć między styczniem a marcem zlecana jest produkcja pilotów nowych seriali na wrzesień. Nie powiedziałabym, że to dobry pomysł, odkąd mają mnóstwo czasu od czerwca do sierpnia, kiedy raczą ich, Amerykanów, powtórkami. (Wyjątkiem True blood – drugi sezon poleciał w wakacje).
To dopiero pierwszy tydzień tej traumy... Aż strach pomyśleć, co będzie dalej. Tym bardziej, że Californication też się zaraz kończy. Ja nie wiem, co oni sobie wyobrażają... Czemu ja mam się teraz poświęcić?! Mogę koić skołatane nerwy przy popołudniowym bloku jedynki (poleca babcia): sercowe rozterki oli z „Klanu”, a potem odnowienie religijne na „Plebanii”. Niestety zainteresowanie dla klanu straciłam wieki temu, kiedy Michała Lubicza przestał grać Wieczorkowski i nie widzę nawet cienia szansy, abym jeszcze mogła odrobić te zaległości. A może pasmo wieczorne dwójki mojej mamy: „Barwy szczęścia” i „M jak miłość” (w tym przypadku nie mogę się nawet posilić na żaden prześmiewczy komentarz, tak mało wiem o bieżących rozterkach bohaterów)...

Co ja teraz zrobię? Gossip Girl jest jak wciągająca książka i katalog mody w jednym. Odcinkowa bajka o niezwykłych problemach nietypowych ludzi. Serena oprócz zaspokojenia materialnego szuka jeszcze spełnienia zawodowego i uczuciowego – jak każda kobieta żągluje wieloma piłeczkami. Zamiast studiów wybiera pracę, bo chce być samodzielna. Wiąże się z żonatym politykiem, bo życie nie jest tak proste, żeby od razu wpaść w ramiona z czekającego na nią boskiego Nate’a. Dobrze, że przynajmniej zawsze może wrócić do nowojorskiego apartamentu, do mamy, gdzie przemierza pokoje w ubraniach i pozach jak z sesji zdjęciowej do vouge’a. Chociaż wydaje mi się, że ostatnio zatraciła swój modowy instynkt. Satynowa koszula, którą nosiła przed kolacją świąteczną (Thanksgiving) była zdecydowanie za ciasna i wrzynała się jej pod pachami – jak z młodszej siostry. Jest ewidentnie zagubiona...
Chuck natomiast odzyskał wigor, zrzucił założone poprzednio kapcie, nabrał wiatru w żagle i odetchnął pełną piersią, po tym jak uprzednio wypompował się u boku Blair.
I właśnie w tym momencie muszę rozstać się z moimi bohaterami. Muszę zacisnąć zęby, muszę zapomnieć o Upper East Side i fantazjach o świecie z pięknymi ludźmi w zasięgu ręki, a w zamian wypełnić głowę marzeniami o bożonarodzeniowych uszkach z barszczykiem, zrobionych przez moja mamę, (a nie przez zatrudniony catering). A jak już wejdę w klimat polskich tradycji, ukoję zrewitalizuję się, patrząc na ładne buźki chłopców z „Czasu honoru”, zaliczając przy okazji lekcję polskiej historii.

jedyna taka okazja

2009-12-07T17:15:00.006+01:00

Wymyśliłam sobie zabawę. Nie jest na tyle oryginalna, żeby ktoś nie wpadł na nią przede mną. Jest za to wystarczająco niepowtarzalna, aby jej efekt końcowy zawsze był zaskoczeniem.

Możesz mieć pełną kontrolę nad przebiegiem gry, gdyż to ty decydujesz, w jakim kierunku ma się ona rozwinąć i kiedy ma się skończyć. Gotowi? A więc zaczynamy!
Wszyscy wiemy, ile niedocenionych skarbów kryje się na stronie internetowej youtube, jednak nie zawsze jesteśmy w stanie się do nich dokopać...
Zapraszam na pełną niespodzianek i wzruszeń podróż w nieznane!
W rubrykę wyszukiwania wpisujemy wybraną przez siebie literę alfabetu (czasami niezbędne jest dopisanie kolejnej). Decydujemy się na jedno z wyskakujących poniżej haseł, najlepiej na to, które się nam z czymś kojarzy albo które w jakiś sposób wydaje się nam znajome. Wybieramy jeden z klipów, ustawionych w równym rzędzie na ekranie. Zabawa się rozpoczęła! Jedyne, co musisz teraz robić, to z ramek podobnych i polecanych filmów video wybierać różnorodne obrazy, aby nie wpaść w błędne koło powtarzających się tytułów. Powodzenia!

Ja odkryłam wczoraj niesłusznie zapomniane, zakopane gdzieś pod stosami beyonce i britney, teledyski Natalki Kukulskiej. Nucąc pod nosem "Puszek okruszek", wspominałam czasy, kiedy sama należałam do szkolnego zespołu wokalno-tanecznego "Odcienie tęczy" z repertuarem pionierskich Fasolek...

bezrobotna

2009-12-04T18:43:00.009+01:00

Dziś jest jeden z tych dni, w które przemierza się pokój wzdłuż i wszerz, zawieszając wzrok na każdym szczególe (o, nie widziałam tu tego wcześniej...). Przedmioty, wpadające w oczy, kiełkują w głowie pomysłami na robienie czegoś. Problem w tym, że ciężko jest się na coś zdecydować, bo nie może to być coś, co wymaga wysiłku mózgowego. W te dni chcę się nie nudzić, ale jednocześnie nie chcę mi się nic robić. Walczę ze sobą, aby nie skończyć przed telewizorem i nie poddać się efektowi zappingu (tak, mamy za dużo stacji, a w ich ofercie za dużo programów, co zmusza nas do niewolniczego skakania po kanałach).
Kiedy walka staje się zbyt wycieńczająca, nadchodzi czas na przeprowadzenie tajnego planu - seriale na komputerowym, a nie srebrnym ekranie. Mówi się o nich, że są ambitne, profesjonalne i oferują rozrywkę na wysokim poziomie. A jednak rozwój intelektualny.
Odpalam, wchodzę, klikam, oglądam. Nagle ogarnia mnie błogi spokój. To zawsze okazuje się być tym, czego szukałam. Podglądałam dwightowe spiski w The Office,a potem popadłam w moody humor w Californi(cation).
Dzień zleciał.